| تبليغات | X |
|
بیدَرد مَردُم، ما! خدا! بیدَرد مَردُم!
|
یا مولا! دلُم تنگ اومده...
شیشهٔ دلُم [ـ ای خدا! ـ] زیرِ سنگ اومده!
«عـَلِيُّ بـْنُ إِبـْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنِ الْحَكَمِ بـْنِ عـُتـَيـْبـَةَ قـَالَ قـَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ(ع): إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا كَثُرَتْ ذُنُوبُهُ وَ لَمْ يَكُنْ عِنْدَهُ مِنَ الْعَمَلِ مَا يُكَفِّرُهَا ابْتَلَاهُ بِالْحُزْنِ لِيُكَفِّرَهَا.»
ـ اصول كافى، جلد 4، صفحهٔ 180، حدیث 2.
حضرت صادق(ع) فرمود: «چون گناه بنده بسيار گردد (و خدا بخواهد او را پاک كند) و چـيـزى از كـردار (نيک) نداشته باشد كه آن را جبران كند و كفّارهٔ آنها شود، او را به اندوه گرفتار سازد تا كفّارهٔ گناهانش گردد.»
